Translate

Saturday, August 12, 2017

Spiritual Life of a Couple



A common issue in a couple relationship is about their spiritual life. One can be very spiritual following the way of life prescribed for Orthodox Christians and the other not making any attempt to follow the practices of the Church. If not dealt with carefully this can become a source of great conflict.

The advice that is most commonly given is to first of all have love and do not judge. With love, pray for the one who is not now interested in spiritual matters.

Here is advice from Elder Paisios (Editor’s note – now Saint Paisios of Mount Athos. Elder Paisios was canonized by the Ecumenical Patriarchate January 13, 2015. ) when asked about this by a woman concerned about her husband:


Entrust him to Christ and pray that his heart be softened. Eventually little by little, Christ will descend in his heart, and he will start speculating. As soon as his heart is somewhat softened, then she can ask him, for example, to drive her to church. She shouldn’t say to him, “Come to church with me,” but “Can you please take me as far as the church?” If he takes her all the way to the church, then he might say to himself, “I’ve come this far; why don’t I go inside and light a candle?” In this way, little by little, he may make progress.

With prayer and kindness coupled with patience you can lead your spouse to open their heart to a more spiritual way of living. If you do not approach this with love and tenderness then their heart will be hardened and your relationship potentially damaged. By seeking to discover the little nudges you can provide you can lead your spouse in the right direction. But you have be clever so that your nudges do not become nagging.

Your spiritual father can also be of help. He can help you develop your own spiritual life so that your goodness will be transferred to your spouse.

Elder Paisios points out that women tend to be pious by nature. But once a man becomes interested in his spirituality, not even his wife can keep up with him. Then the wife must be careful not to become envious of his progress. If she begins to complain about all his spiritual endeavors and calls him a monk or priest in protest, then the man needs to tread very carefully. The aim is to grow together, but you will not always be on the same step.

If a difficulty arises in this case here is what advice Elder Paisios gives to the husband,


To keep the family from falling apart I advise the husbands, “When the right moment comes, tell your wife: ‘If I go to church and pray a little and do some prostrations, or if I read a spiritual book, I’m not doing this out of an abundance of devotion, but only as a means of self-restraint, to keep me from being led astray by our wretched society and getting involved with bad company.'” If the husband handles it carefully then the wife will be happy and may even go on to outdo her husband spiritually. But if he is careless and insensitive, he’ll crush her…

For many years in my own life it was my wife who was interested in spiritual matters and insisted on going to Church regularly. I would find excuses to not go. But, thank God, she was patient and prayed for me. Eventually Christ got hold of me and I could not get enough. I read everything, I went to church regularly, I prayed daily, I sought counsel from a spiritual father frequently. Then I became worried that my wife was not showing the same interest as I now felt. Somehow God gave me the insight to understand that we must walk this path together and that we would not always be on the same step along this long path. So instead of going my own way, I sought ways to involve her in my efforts and was careful not to judge, but to appreciate how she led me to what now gave me great inner joy. Through God’s guidance we have continued to walk a path together. We pray together, we go to services together, we share what we are reading. We have found that an active spiritual life nurtures our love for each other. We still have our arguments but they do not last long.

The challenge for all couples is to seek a shared path realizing that this may take many years to achieve but with sincerity on the part of either one of the couple, the other will be brought along with them and may eventually surpass them. It then becomes a beautiful dance where each leads the other at different times. This is the way we have been able to grow old together. 
 
http://www.pravmir.com/spiritual-life-couple/

Tuesday, August 8, 2017

Μοναχὴ Πορφυρία - Ταξιδεύοντας στὰ τείχη τῆς πόλης







Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο.

πηγη : https://www.youtube.com/watch?v=hNlBzqH3-Xk&feature=youtu.be

Thursday, August 3, 2017

Homily on Honesty

The wise man who has knowledge lives according to the truth through a totally honest life. Honesty means first of all, to speak the truth and never to “bear false witness” (Ex 20.16).

There are six things which the Lord hates, seven which are an abomination to Him: haughty eyes, a lying tongue and hands that shed innocent blood, a heart that devises wicked plans, feet that make haste to run to do evil, a false witness who breathes out lies, and a man who sows discord among brothers (Prov 6.16–19; cf. 11.1, 12.17, 17.4, 21.28, 25.14, 18).

This basic scriptural teaching is also that of the apostles.

For we pray to God that you may not do what is wrong . . . but that you may do what is honest . . . for we cannot do anything against the truth, but only for the truth (2 Cor 13.7–8).

Honesty also means to act truly and openly, without pretense, or the presentation of a false image of oneself. It means, in a word, not to be a hypocrite.

Above all things, Christ the Lord hated and condemned hypocrisy, lying and deceit. He accused the devil himself, first and foremost, of being a deceiver and liar, pretending to be other than he is, presenting himself and his teaching as totally other than the falsehood and wickedness that they actually are (cf. Jn 8.44–47). This is the way of all the false prophets, and of the antichrist himself.

For many deceivers have gone out into the world, men who will not acknowledge the coming of Jesus Christ in the flesh; such a one is the deceiver and the antichrist (2 Jn 7).

Take heed that no one leads you astray. For many will come in my name saying “I am the Christ,” and they will lead you astray. . . . and many false prophets will arise and lead many astray. . . . For false Christs and false prophets will arise and show great signs and wonders, so as to lead astray, if possible, even the elect (Mt 24.4, 11, 24).

In His fierce condemnation of the evil of the scribes, pharisees and lawyers, Christ was most violent against their hypocrisy. Of all the evils of men, the most vile in the sight of the Lord is undoubtedly hypocrisy.

Woe to you, scribes and Pharisees, hypocrites! for you cleanse the outside of the cup and the plate, but inside you are full of extortion and rapacity. You blind Pharisee! first cleanse the inside of the cup and the plate, that the outside also may be clean.

Woe to you, scribes and Pharisees, hypocrites! for you are like whitewashed tombs, which outwardly appear beautiful, but within are full of dead men’s bones and all impurity. So you also outwardly appear righteous to men, but within are full of hypocrisy and iniquity (Mt 23.25–28).

The spiritual person is not a hypocrite. He shows himself honestly for what he is, and does not pretend to be what he is not. He reveals himself to all exactly as he actually is. He does not say or do anything that would lead people to have a false impression of him or of anyone or anything. He is utterly honest and pure in all that he thinks, says and does, knowing that God sees all and judges with righteousness all those who “walk in integrity” (cf. Ps 26.1, 11).

Tuesday, August 1, 2017

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΤΑ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Ακριβώς το καλοκαίρι του 1898, όταν έληξε η περίοδος των μαθημάτων,
ο Σεβασμιότατος γενικός Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής (Άγ. Νεκτάριος) έφθανε με κανα- δύο φίλους του στις Καρυές, στο Πρωτάτο.

«Ήταν μιά ταλαιπωρία να φτάσει στα Κατουνάκια,
στο ησυχαστήριο των ζωγράφων Δανιηλαίων,
στην ακροτοπιά, που όπως λένε,
ψέλνουν αγγελικά.
Αλλά υπερνικήθηκε από τον έρωτα που ένιωθε για βυζαντινές μελωδίες, για κατανυκτικούς ύμνους στην Υπεραγία Θεοτόκο.

Στα Κατουνάκια, οι περίφημοι ζωγράφοι Δανιηλαίοι από αδελφό σε αδελφό φύλαγαν το θησαυρό του αρχαίου μέλους, ισοκρατούσαν και έμελπαν την υμνολογία, χρωματίζοντας το λόγο σαν άγγελοι.
Κάτι το ασύλληπτο, το «ραντίζον την ψυχήν θεικήν δρόσον και αγαλλίασιν».
Στο ησυχαστήριό τους περίφημο για την αβραμιαία φιλοξενία του,
εμόναζαν τότε κάπου δώδεκα αδελφοί, που ζούσαν με άκρα υπακοή μεταξύ τους απλότητα και αγάπη. Εκτελούσαν τις ιερές ακολουθίες με τέτοια κατάνυξη που ο επισκέπτης λησμονούσε τα πάντα,
αιθεροπιανόταν, ξέφευγε από τη χοική ουσία και επιθυμούσε να μη σαλέψει ποτέ από κεί.



Οι Δανιηλαίοι δεν είχαν ειδοποιηθεί για την επίσκεψή του, δεν ήξεραν ποιός είναι.
Παρουσιάστηκε με καλογερικό σκούφο με τα παλιά ράσα που χρησιμοποιοιύσε στην καλλιέργεια των λουλουδιών στον κήπο της Ριζαρείου, με χοντρές καλογερίστηκες αρβύλες.
Είπε πως ήταν ένας μοναχός από την Αθήνα.



Τον υποδέχτηκαν όπως όλους, με εγκαρδιότητα και αβραμιαία καλωσύνη,
και αφού τον εκέρασαν νωπά σύκα, φουντούκια με αγριομέλι, ευχαριστήθηκεν που θα έμενε μερικές μέρες κοντά τους,
να παρακολουθήσουν τις ιερές ακολουθίες.
Αλλά τα λίγα λόγια του,
περίεργο, είχαν ουσία, τόξευαν «ακτίνες θείου φωτός»!
Μετά τα κεράσματα, ο αδελφός Δανιήλ από την αδελφότητα και ο Νεκτάριος, κατευθυνόμενοι προς τον φοβερό βράχο του Καρουλιού,
συναπάντησαν έναν άγνωστο ερημίτη, μελαμψό, με καταμπαλωμένο κίτρινο ράσο, λιπόσαρκο, με δυό μεγάλα μάτια που σε καθήλωναν.
- Ευλογείτε.....ψιθύρισε ο Νεκτάριος.
Κι απόμεινε εκσατατικός.
-Ο Κύριος αποκρίθηκε αυτός.
Και μονομιάς έκανε παρατήρηση στον αδελφό Δανιήλ.
- Πώς προπορεύεσθε αδελφέ, από τον Πενταπόλεως (ο Άγιος Νεκτάριος ήταν Επίσκοπος Πενταπόλεως) τον προ πολλού ένταχθέντα μεταξύ των αγίων ιεραρχών;
Σα να τους κόπηκε η αναπνοή.
Ο Δανιήλ απόμεινε να κυττάζει χαύνος.
Ο Νεκτάριος κύτταζε τα μάτια του ερημίτη και σώπαινε.
Η καρδιά του γοργοχτυπούσε.
Είχε λοιπόν δίπλα του μιάν άγνωστη αγωνιστική ψυχή, ευλογημένη με το προορατικό χάρισμα! Άθελά του δάκρυσε.
-Υπερευλογημένο το όνομα του Κυρίου μας αδελφέ, ψιθύρισαν τα χείλη του.
Μην αναφέρετέ τι δια τον ταπεινόν δούλο του. Παρακαλώ... δεχτείτε τον ασπασμό μου.
Κι επλησίασε και έσκυψε να φιλήσει το ροζιασμένο χέρι του ερημίτη.
Εκείνος τραβήχτηκε με φόβο.
Και σκύβοντας με τη σειρά του να φιλήσει το χέρι του επισκέπτη, βράθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο.
Αντάλλαξαν εγκάρδιο ασπασμό.
-Χθές οι δαίμονες φρύαξαν.... ψιθύρισαν τα χείλη του ασκητή.

Μετεβλήθησαν σε σμήνος μεγάλων κωνώπων, με έπληττον και προσπαθούσαν να με αφήσουν χάμω αναίσθητον.
Πλήν όμως δεν ίσχυσαν εις το σημείον του Τιμίου Σταυρού, εις δε την φράσιν «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού» εξηφανίσθησαν.
-Διατί;
Διότι θα μου εδίδετο η ευκαιρία να γνωρίσω έναν από τους μεγαλύτερους διώκτες των.
Τι νέα από τον κόσμο;
-Τι νέα; Πόλεμοι, ατασθαλίαι, ζυμώσεις και...
-Καταλαβαίνω συμπλήρωσε ο ερημίτης. Κομπασμός, υπερηφάνεια νοησιαρχία.
Ακολούθησε σιγή.
Στο μεταξύ ο αδελφός Δανιήλ παρατηρούσε με έκσταση τον απρόσμενο εκείνο επισκέτη, που ήταν Επίσκοπος, και προσπαθούσε με λόγια συντριβής, να επανορθώσει την παράλειψη προσφοράς του ανάλογου σεβασμού.
-Σας αντιλαμβάνομαι Σεβασμιότατε, έπιασε να λέει ο ασκητής.

Νοσταλγείτε την μόνωσιν.
Αλλά αφού θεωρήσατε καθήκον να υπηρετήσετε αυτοπροσώπως τον λαόν, εφόσον αγαπήσατε τους συνανθρώπους...Θά’ρθει και η μόνωσις.
Τον κύτταξε πάλι στα μάτια και ξαναδάκρυσε.
- Τι φρονείτε δια τον εικοστόν αιώνα που έρχεται; Σιγορώτησε.
Ο ερημίτης δεν απάντησε αμέσως.
Σήκωσε το βλέμμα ψηλά, πήρε βαθειά αναπνοή και είπε:
-Τέλος στα βασίλεια. Πόλεμοι, ανησυχία, σφαγαί, καταστροφαί. Κυρίαρχος ο φόβος.

- Ο φόβος..... Επανάλαβαν τα χείλη του Δανιήλ.»
 

Monday, July 31, 2017

Elder Iakovos Tsalikis (1920-1991) and St. John the Russian



Elder Iakovos Tsalikis (1920-1991) and St. John the Russian

“Elder Iakovos Tsalikis would regularly visit the Shrine of St. John the Russian in Evia.

He said: “Once, I saw the Saint alive inside of his reliquary. I asked him: “My Saint, how did you live in Asia Minor, what virtues and blessings did you have?

The Saint responded to me: “I slept in the cave in which was the stable and covered myself with straw to take cover in the winter so I wouldn’t freeze. I had humility and faith.”

In a short while he said to me: “Wait, Fr. Iakovos, because now two people have come to pray for a sick child. Wait until I go help him.”

Immediately the reliquary appeared empty, because the Saint left. In a short while, he returned, though I didn’t see how he did, but I saw him inside his reliquary like a [living] man!”

Tuesday, July 25, 2017

«Αλλο να πεις πολλά λόγια και άλλο να πεις τα κατάλληλα» ( Ἅγιος Παΐσιος )

Ερχονται παιδιά και μου παραπονιούνται ότι οι γονείς τους τα ζορίζουν πολύ για να διαβάσουν. Αν τα ζορίσω και εγώ δεν θα τα βοηθήσω.
Για να καταλάβουν ότι πρέπει να μην αφήνουν το διάβασμά τους, τους λέω παραδείγματα από παιδιά που δεν διάβαζαν και ταλαιπωρήθηκαν, και από παιδιά που πρόκοψαν, επειδή διάβαζαν.

Να θυμάμαι μια περίπτωση:

Ήταν σε μια πόλη δύο γειτονόπουλα.

Ο ένας ήταν πανέξυπνος. Με λίγο διάβασμα έπαιρνε συνέχεια άριστα, από το δημοτικό ως το γυμνάσιο.

Ο άλλος με λιγότερο μυαλό και με πολλή επιμέλεια τον ακολουθούσε.

Τελικά ο πρώτος μόλις τέλειωσε την πρώτη λυκείου, έμπλεξε με παρέες, άφησε το σχολείο, και τελικά αναγκάστηκε να εργαστεί σε μια επιχείρηση ως καθαριστής. Παντρεύτηκε κι όλας, απέκτησε και δυο παιδιά, και δύσκολα τα έβγαζε πέρα.

Ο άλλος τέλειωσε την νομική, πήγε και στην Ευρώπη για ανώτατες σπουδές και πήρε πτυχίο για επιχειρήσεις.

Μια μέρα στην επιχείρηση που εργαζόταν ο πρώτος, περίμεναν νέο διευθυντή.

Όλοι έλεγαν ότι έχει ανώτερη μόρφωση.
Και τελικά ο νέος διευθυντής ήταν εκείνος ο συμμαθητής του!

Μόλις τον είδε, τον γνώρισε. Τον έπιασε τέτοια απελπισία που έκανε δυο-τρεις απόπειρες αυτοκτονίας.

Κάποιος του είπε να έρθει στο Άγιο Όρος να με βρει.

Αφού μου μίλησε για τη ζωή του μου λέει πάνω στη συζήτηση:

Του δίνω τότε ένα ξεσκόνισμα γερό.

<<Βρε, του λέω, εσύ θα γινόσουν ανώτερος από αυτόν. Θα περνούσες και εσύ καλά και τα παιδιά σου καλά και θα έκανες και καλοσύνες! Δεν φτάνει που έγινες αιτία και ταλαιπωρείται η οικογένειά σου, τώρα θέλεις να αυτοκτονήσεις για να τους δώσεις τη χαριστική βολή και να μείνουν ορφανά τα παιδιά σου; Εσένα δε σε λυπάμαι, γιατί από το κεφάλι σου έπαθες ότι έπαθες. Τα παιδιά σου λυπάμαι. Το καταλαβαίνεις; Κοίταξε τώρα να κάνεις υπομονή και πιστεύω ότι με τη βοήθεια του Θεού και ο νέος διευθυντής θα σου φερθεί καλά. Μπορεί να σε βάλει και σε καλύτερη θέση. Και αν τυχόν δεν αναπαυθείς, να βρεις μια άλλη δουλειά να μην αφήσεις τα παιδιά σου στο δρόμο>>.

Έτσι συμμαζεύτηκε.

Ἅγιος Παΐσιος

Saturday, July 15, 2017

Θέλουμε κάτι από τον Χριστό ή θέλουμε τον ίδιο τον Χριστό ( Επισκόπου Antony Bloom )

Ο Θεός είναι διατεθειμένος να μείνη τελείως έξω από την ζωή μας, είναι έτοιμος να το σηκώση αυτό σαν ένα σταυρό, αλλά δεν είναι καθόλου διατεθειμένος να γίνη απλώς ένα μέρος της ζωής μας.
Έτσι όταν σκεπτόμαστε την απουσία του Θεού, δεν αξίζει να ερωτήσουμε τον εαυτό μας: ποιος φταίει γι’ αυτό;
Πάντοτε αποδίδουμε την ενοχή στον Θεό, πάντοτε κατηγορούμε Εκείνον, είτε κατ’ ευθείαν, είτε μπροστά στους ανθρώπους, ότι είναι απών, ότι ποτέ δεν είναι παρών όταν Τον χρειαζόμαστε, ποτέ δεν ανταποκρίνεται οσάκις καταφεύγουμε σ’ Αυτόν.
Είναι στιγμές που είμαστε περισσότερο «ευσεβείς» και λέμε ευλαβικά:«ο Θεός δοκιμάζει την υπομονή μου, την πίστη μου, την ταπείνωσί μου». Βρίσκομε ένα σωρό τρόπους για να μεταβάλουμε την εναντίον μας κρίσι του Θεού σε έπαινό μας. Είμαστε τόσο υπομονετικοί ώστε μπορούμε να υποφέρουμε ακόμα και τον Θεό!
Όταν πάμε να προσευχηθούμε όλες τις φορές θέλουμε ΚΑΤΙ από Εκείνον και καθόλου ΕΚΕΙΝΟΝ. Μπορεί αυτό να λεχθεί σχέση; Συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο αυτόν στους φίλους μας; Αποβλέπουμε κυρίως σ’ αυτό που η φιλία μπορεί να μας δώση ή αγαπάμε τον φίλο; Συμβαίνει το ίδιο στις σχέσεις μας με τον Θεό;
Ας σκεφθούμε τις προσευχές μας, τις δικές σας και τις δικές μου. Σκεφθήτε την θέρμη, το βάθος και την έντασι που έχει η προσευχή σας, όταν αφορά κάποιον που αγαπάτε, ή κάτι που έχει σημασία για την ζωή σας. Τότε η καρδιά σας είναι ανοιχτή, όλος ο εσωτερικός σας εαυτός είναι προσηλωμένος στην προσευχή. Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Θεός έχει κάποια σημασία για σας; ΌΧΙ, καθόλου! Απλώς σημαίνει ότι το θέμα της προσευχής σάς απασχολεί.
Όταν κάνετε την γεμάτη πάθος, βαθειά και έντονη προσευχή, την σχετική με το αγαπώμενο πρόσωπο, ή την κατάστασι που σας στεναχωρεί και μετά στραφήτε στο επόμενο αίτημα, που δεν σας απασχολεί και πολύ και ξαφνικά παγώση η διάθεσί σας, τι άλλαξε; «Ψυχράθηκε» μήπως ο Θεός; Ή έχει «απομακρυνθεί»; Όχι ασφαλώς. Αυτό σημαίνει ότι όλη η έξαρσι, όλη η έντασι της προσευχής σας δεν γεννήθηκε από την παρουσία του Θεού, ούτε από την προς Αυτόν πίστι σας, την σφοδρή γι’ Αυτόν αγάπη, από την αίσθησι της παρουσίας Του. Αλλά γεννήθηκε, μόνο και μόνο, από την ανησυχία σας για κείνο το πρόσωπο ή για κείνη την υπόθεσι, και όχι για τον Θεό.
Γιατί λοιπόν μας εκπλήττει το γεγονός ότι αυτή η απουσία του Θεού μας πλήττει; Εμείς είμαστε εκείνοι που απουσιάζουμε, εμείς γινόμαστε ψυχροί, αφού δεν μας ενδιαφέρει πλέον ο Θεός. Γιατί; Διότι ο Θεός δεν έχει τόσο σημασία για εμάς.
Υπάρχουν επίσης και άλλες περιπτώσεις που ο Θεός είναι «απών». Εφόσον εμείς είμαστε πραγματικοί, δηλαδή είμαστε, αληθινά, ο εαυτός μας, ο Θεός μπορεί να είναι παρών και να κάνη κάτι για εμάς. Αλλά από την στιγμή που προσπαθούμε να γίνουμε ότι στην ουσία δεν είμαστε, τότε δεν μένει τίποτε να πούμε ή να έχουμε. Γινόμαστε μία φανταστική προσωπικότης, μία ανειλικρινής παρουσία, και την παρουσία αυτήν δεν μπορεί να την πλησιάσει ο Θεός.
Για να μπορέσουμε να προσευχηθούμε πρέπει να ζήσουμε στην κατάστασι η οποία καθορίζεται σαν Βασιλεία του Θεού. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι Αυτός είναι ο Θεός, ο Βασιλεύς, οφείλουμε να παραδοθούμε σ’ Αυτόν. Τουλάχιστον πρέπει να ενδιαφερόμαστε για το θέλημά Του, ακόμη και αν δεν είμαστε ικανοί να το εκπληρώσουμε. Αλλά αν δεν είμαστε ικανοί γι’ αυτό, αν φερόμαστε στον Θεό όπως ο πλούσιος νεανίας που δεν μπορούσε να ακολουθήση τον Χριστό γιατί ήταν πάρα πολύ πλούσιος, τότε πώς θα Τον συναντήσουμε;
Πολύ συχνά, ότι θα θέλαμε να είχαμε αποκτήσει δια της προσευχής, δια της βαθείας σχέσεως με τον Θεό, την οποίαν τόσο επιθυμούμε, είναι απλώς μια επιθυμία ευτυχίας και τίποτα παραπάνω. Δεν είμαστε προετοιμασμένοι να πουλήσουμε όλα όσα έχουμε για να αγοράσουμε τον πολύτιμο μαργαρίτη. Έτσι πώς είναι δυνατόν να κερδίσουμε αυτόν τον πολύτιμο μαργαρίτη; Είναι Αυτός η προσδοκία μας;

Τελικά θέλουμε κάτι από τον Χριστό ή θέλουμε τον ίδιο τον Χριστό;

Επισκόπου Antony Bloom
Από το βιβλίο: "Μάθε να προσεύχεσαι".

Tuesday, July 11, 2017

ICON OF ST. JOHN MAXIMOVITCH STREAMED MYRRH AS HE WAS CELEBRATED IN SKETE IN HIS HONOR IN HIS HOME VILLAGE


Svyatogorsk, Ukraine, July 7, 2017


On July 2, the commemoration day of the holy hierarch and wonderworker St. John of Shanghai and San Francisco, the patronal feast of the Svyatogorsk Lavra skete named for St. John in his home village of Adamovka, Donetsk Region, was festively celebrated. An icon of the holy hierarch began to stream myrrh during the celebrations, reports the lavra’s site.

Services began in the skete with the Rite of Confession at 6:15 AM, followed by the reading of the Hours in the lower church in honor of the miracle of St. Michael the Archangel at Colossae, and the early Divine Liturgy, celebrated by Hieromonk Clement (Perchik) of St. Vladimir’s Church in the nearby village of Nikolskoye. A moleben with the blessing of water and an akathist to St. John was celebrated at 7:00 AM in the church courtyard by Archimandrite Ambrose (Bobrov) of the lavra’s Skete of All Saints and other local clergy. The blessing of the waters and the subsequent late Divine Liturgy were sung by three choirs: the choir of the Svyatogorsk Lavra, the choir of the village of Adamovka, and a choir invited from Kharkov. Around 500 pilgrims had arrived by this time to celebrate the great saint.

Metropolitan Arseny of Svyatogorsk, abbot of the Svyatogorsk Lavra, was liturgically greeted after the blessing of the waters, then served the late Divine Liturgy in the Church of St. John, concelebrated by the clergy of the lavra. More than 1,000 people were present at the service.

After reading the Gospel, Met. Arseny gave a sermon, stating, “Today the grace of the Holy Spirit has gathered us,” quoting from the service of Palm Sunday. “Although the cities of Shanghai and San Francisco are far and alien from us, the saint’s home of Adamovka, his home village, in which a skete has been built in his honor, makes him native to us,” the bishop stated, adding that everyone present was as if a guest of St. John, in the village where he was born and raised. He also recalled the saint’s pious parents Boris and Glafira, who managed to raise such a holy child and cited several examples from St. John’s life, showing the depth of his humility, piety, and love of God and people, calling upon all present to put all aside excuses and strive after such holiness and union with Christ.


The Divine Liturgy was followed by a procession around the church with the reading of the Gospel. Spiritual father of the Skete of St. John Archimandrite Vsevolod (Georgitsa) greeted Met. Arseny and gifted him with a copy of the She Who is Quick to Hear Icon of the God, thanking him for the monastery’s great work in taking in so many refugees during this difficult period in the life of Ukraine, thereby again emulating their heavenly patron who sheltered so many homeless and destitute children. “You love us all, we all live by your prayers and your example. We all love you very much and thank you greatly,” the archimandrite concluded.


The abbot of the lavra later spoke about a “small miracle” that occurred during the feast: “On the feast of St. John, today, a small icon, bought by one woman in the monastery store, began to stream myrrh.” St. John thereby visibly revealed his presence at the celebration. The icon was placed on the stand in the church, and everyone had the opportunity to venerate it, after which they were all gifted with a small icon of St. John and processed to a celebratory meal.

Monday, July 3, 2017

Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. ( Άγιος Νεκτάριος Πενταπολεως )

       Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και Μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό.
Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. Μήπως έχασε την παρρησία της προς το Θεό; Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των Εντολών Του; Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς το Θεό και τον πλησίον; 
Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους.


Άγιος Νεκτάριος Πενταπολεως